Elena Lindemans is 26 jaar als haar moeder van een flat afspringt. Ze heeft haar moeder toen die dag bewust niet tegengehouden en hoe moeilijk ook, ze staat nog altijd achter dat besluit. Elena heeft nu, 11 jaar later, een documentaire gemaakt ‘Moeders springen niet van flats’.

Het is maandagmiddag 25 februari 2002. Mijn moeder trekt haar jas aan en vraagt: ‘Mag ik nog een laatste knuf?’ Ik barst in huilen uit en denk: ‘Dit is waanzin!’ Mijn lichaam verstijft en ik voel dat ik niet in staat ben iets uit te brengen. Natuurlijk sta ik achter haar moedige beslissing maar wat is het godvergeten afschuwelijk om haar nu daadwerkelijk te laten gaan. Ik weet precies waar ze naar toe gaat. Op een half uur rijden staat de Muntflat in Heerenveen. Ik voel aan alles dat ze dit keer echt zal springen.

De moeder van regisseur Elena Lindemans worstelt al lange tijd met een ondraaglijk psychisch lijden als ze om euthanasie vraagt. Het verzoek wordt niet in behandeling genomen. In de indringende documentaire ‘Moeders springen niet van flats’ gaat Elena terug naar de wanhoopsdaad van toen. Waarom konden of wilden haar artsen haar toen niet helpen? Zouden ze dat nu wel hebben gedaan? Hoe tekende die sprong de levens van haar familieleden en van de anonieme toeschouwers zoals de bewoners van de flat? Het resultaat is een confronterende zoektocht die uiteindelijk een eerbetoon oplevert aan een vrouw, een moeder… die geen andere uitweg zag.

Deze documentaire is mede tot stand gekomen door een bijdrage van Fonds Psychische Gezondheid.

No Comments

  1. Jeroen de Vries

    Ik ben daar heel erg stil van ….

  2. Additionally, although a full recovery can be expected in a few days, the
    results of the RFF take a bit of time to show fully though.
    However it creates a subtle natural-looking result that doesn’t appear too overdone.
    Due to this scaring many people avoided plastic surgery
    unless it was necessary as in war injury cases.

  3. Wat een bijzonder heftig gebeuren. Knap dat je dit zo hebt kunnen vertellen en laten zien, respect voor! Sterkte!

  4. Sander Veenman

    Ik ben al drie jaar chronisch ziek. Sarcoidose.. in het laatste jaar heeft dat ook dunne vezel neuropathie, autonomie dysfunctie en hartfalen veroorzaakt. Ik ben al maanden bezig met artsen, de levenseindekliniek voor de vraag om euthanasie.. geen makkelijke keus,. maar alle aandoeningen die ik heb zijn onbehandelbaar en aangezien het het laatste jaar alleen maar verergerd is, zie ik er ook geen toekomst meer in. De artsen weigeren. Ze hebben me letterlijk gezegd dat ik maar door moet gaan met lijden omdat er wellicht ooit in de toekomst een oplosing komt voor mijn vele aandoeningen.. ik ben te jong zeggen ze. 39 jaar. ik ben door mijn ziekte mijn werk, mijn sociale leven, de mogelijkeid om mijn hobbies uit te oefenen en de liefde van mijn leven verloren. En toch wordt ik elke dag gedwongen om tegen mij zin in behandeld en getest te worden door artsen. Ik ben in 2015 ruim 95 keer bij een arts, ziekenhuis of eerste hulp geweest. maar blijkbaar telt dit niet als uitzichtloos lijden. Ik hb mijn artsen verwezen naar deze documentaire. maar ze houden voet bij stuk.. ik ben niet terminaal en moet dus maar verder behandeld worden en lijden terwijl ik dat helemaal niet wil.. de psychiater heeft bepaald dat ik niet aan depressie of een andere mentale stoornis lijdt, maar de arts heeft ook hier geen boodschap aan. Ik snap heel goed dat er regels moeten zijn omtrent euthanasie, maar op dit moment zijn die er meer voor om de huisarts in de dekken dan om menselijk uitzichtloos lijden te verlossen. het is schandalig en mensontereren

  5. Ik kan jullie moeder volledig begrijpen. Wanneer je geen rust meer kan vinden altijd gespannen ben, hoe ikzelf dan ben kan ik heel goed begrijpen dat jullie moeder tot de dood toe is gedreven.! leven is veel te hart.!! Je wil niet dood, je wil niet meer leven met de pijn. Weet zelf hoe ik het zou doen! Vanaf mijn 20 jaar leven tot nu 46 is de dood wens regelmatig mijn leven aanwezig. Gelukkig heb ik mijn goed leven in de eenzaamheid gevonden, mensen maken mij niet meer gek.!! Overleef de eenzaamheid middels blowen, zonder de wiet heb ook ik geen rust. Slapen is de beste medicijn. Blowen is mijn slaap middel, vind zo genoeg rust en mijn lijf blijf en is kern gezond. Zodoende overleef ik mijn over belaste geest.!!
    Dankzij jullie moeder heb ik weer een stuk zekerheid gevonden in me eigen geestelijke Leiden. Mezelf leren begrijpen geeft me weer een beetje eigenwaarde. Bedankt. Ik ben niet de enigste.! Maar gezien jullie reactie en ervaring over jullie moeder haar dood, kan ik het mijn dochters niet aandoen. Maar toch, soms……….. hoe lang blijft het zo goed gaan als het is.? Heeft het me wel weer geholpen, de uitspraak van de psychiater in het begin. Kan me daar volledig in herkennen. Jezelf leren begrijpen is de weg tot genezing. En kan geen enkel ander jouw daar in helpen, moeten ‘volledige eigen’ gedachtes worden.!
    Jullie moeder is weg. Maar ook al is er geen direct contact, we blijven voor altijd met elkaar verbonden. Heb ik me eigen dochters eens vertelt. Hoop dat jullie moeder eindelijk vrede en rust heeft gevonden…..

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *